گیاهان مقاوم به بیماری یکی ازپیش نیاز های کشاورزی پایداراند. فهمیدن و استفاده منطقی از رخداد های طبیعی مقاومت به بیماری ها پایه ژنتیک است که در جزئیات زیاد آن تحقیق شده است.این مطالعات دو مکانیسم مختلف برای مقاومت به بیماری را نشان می دهد: مقاومت تک ژنی پایه آن یک ژن است درحالی که مقاومت کمی وابسته به دو یا چند ژن است.


در بیشتر موارد مقاومت تک ژنی منجر به
مقاومت کامل می شود اما فقط در مقابل یک نژاد از پاتوژن فعال است. اینها یک برهم
کنش ژنتیکی با ژن های از پاتوژن را نشان می دهند. این مقاومت مبنی است بر فعال شدن
تشخیص که بین فراورده از ژن های مقاومت گیاه و فراورده از ژن های نا پرآزاری
پاتوژن است. ژن های مقاومت در بعضی از مناطق ژنوم به صورت خوشه ای است. یا آلل های
مختلفی دارند که که باعث مقاومت در برابر یک نژاد خاص از پاتوژن می شوند. مقاومت
کمی برهم کنش ژنتیکی آشکاری را با پاتوژن نشان نمی دهد و بیماری به آرامی گسترش می
یابد بوسیله افزایش دوره نهفته و دیگر پارامتر های وابسته به اپیدمی.مقاومت
بهنژادی در محصولات گیاهی وابسته به هردو نوع مقاومت است. کار با مقاومت تک ژنی
آسان است ولی  به صورت مکرر پایدار نیست.در
نتیجه مقاومت کمی ارجع تر است. کاربرد مارکر های ملوکولی مجاز شده در ژنتیک در
مقاومت کمی ردیابی  و ویژگی های کمی مناطق،
شامل مقاومت شناسایی شد.همچنین مارکر های ملوکولی شرکت می کنند در اصلاح استراتژی
ها در بهنژادی برای ژن های مقاومت تک ژنی به ملحق شدن به مدیریت کردن استراتژی ژن
ها برای افزایش دوام مقاومت. در پایان مارکر های ملکولی به  جدا کردن اولین ژن های مقاوم به بیماری را اجازه
دادند.کلون کردن ژن های از گیاهان زراعی و خویشاوندهای وحشی شان که می خواهند دراستحکام
بهنژادی استفاده کنند.

 

این متن  ممکن است بدلیل ترجمه ضعیف دارای اشکلاتی  باشد به همین منظور از شما عذر خواهی می کنم.